El ile kendini tatmin etme orucu bozar. Bir gün kaza orucu tutmak gerekir. Ayrıca yapılan bu iş Allah katında çok çirkin bir iş olarak kabul edilir.

Kurban kesmek, akıllı, buluğ çağına ermiş, dinen zengin sayılacak kadar mal varlığına sahip ve yolcu olmayan Müslüman’ın yerine getireceği mali bir ibadettir. Temel ihtiyaçlarından ve borcundan başka 20 miskal (80.18 gr.) altın veya bunun değerinde para veya eşyaya sahip olan kişi dinen zengindir, dolayısıyla Allah’ın kendisine bahşetmiş olduğu nimetlere şükran ifadesi ve Allah yolunda fedakârlığın nişanesi olarak kurban kesmelidir.Yukarıdaki izahattan da anlaşılacağı gibi eşinize kurban düşer. Borcunuzu çıkardıktan sonra kalan paranız nisap miktarına (80.18 gr. altın veya bunun değerinde para veya mal) ulaşıyorsa size de kurban düşer ulaşmıyorsa düşmez.

Kurban ibadeti; ancak kurban olacak hayvanı usulüne uygun keserek yerine getirilebilir. Bedelini infak etmek suretiyle, kurban ibadeti yerine getirilmiş olmaz.

Kurban ibadeti ancak kurban olacak hayvanın usulüne uygun olarak kesilmesiyle yerine getirilebilir. Bedelini infak etmek suretiyle, kurban ibadeti yerine getirilmiş olmaz.

Bu durumdan kurtulabilmek için öncelikle kararlı olmanız gerekir. Kurtulma konusunda yeterince azimli ve kararlı olursak kurtuluş yolları açılacaktır. Gayrimeşru ilişkilerin tümü harama bakmakla başlar. Bu hususta Rabbimiz şöyle buyurmaktadır: -“ Mümin erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar. Bu davranış onlar için daha nezihtir. Şüphe yok ki, Allah onların yaptıklarından hakkıyla haberdardır”.(Nur;30) Yine bu konuyla alakalı olarak Peygamber Efendimiz şöyle buyurmaktadır «Ey gençler topluluğu, sizden evlenmeye gücü yeten evlensin. Çünkü evlilik gözü harama bakmaktan son derece önleyici, iffeti de en iyi koruyucudur. Evlenme masrafına gücü yetmeyen kimse de oruç tutsun. Çünkü oruç. kuvvetli bir şehvet kırıcıdır." (İbn Mâce,Nikah-1)
Harama bakmayı terk etmenin yanında ibadetlerimize devam konusuna da dikkat etmemiz gerekir. Hadisi şerifte ifade edildiği gibi oruç kötülüklerden korunma yolunda bize yardımcı olmaktadır. Yine Ankebut suresi 45. ayette “ (Ey Muhammed!) Kitaptan sana vahyolunanı oku, namazı da dosdoğru kıl. Çünkü namaz, insanı hayâsızlıktan ve kötülükten alıkor..” buyrulmaktadır. Namazlarımızda düzenli ve daha dikkatli olmamız gerekir. 

Gayri meşru yollara şeytan teşvik eder, nefis baskı yapar, hisler de sıkıştırır. Onları susturacak en tesirli çare,  imanı meselelerle meşguliyet ve insanı günahtan koruyan bir çevrede bulunmaktır.

Peygamberimiz (sav) “Ben zina etmek istiyorum” diyen bir gence, “Aynı şeyin kız kardeşine, kızına, halana ve teyzene yapılmasını ister misin?” diye sormuş, delikanlı “hayır” deyince, “Senin zina etmek istediğin kadın da birinin kızı yahut kız kardeşi, yahut da halası, teyzesi değil midir?” buyurarak onu bu işten vazgeçirmiştir.Sizi harama sürükleyen kötü arkadaş çevresinden uzaklaşmak sizin lehinize olacaktır. Allah yardımcınız olsun.

İslâm dini temizliğe büyük önem vermiş olup bu aynı zamanda insanın sağlam yaratılışının da gereğidir. Ağır sayılan necis madde eğer katı ise yaklaşık 3.5 gramı (1 dirhem), sıvı ise el ayasını (avuç içi) kapsayacak miktarı ve fazlası vücut, elbise veya namaz kılınacak yerde bulununca namazın sıhhatine engel olur. Temiz olmayan bir maddenin hoşgörü sınırını aşmayan miktarı ile namaz kılmak mekruh sayıldığından, namaza başlanmadan önce her türlü kir ve pis maddelerden temizlenmek gerekir.Hanefî ve Mâlikîler'e göre meni necis olsa da kurumuş ise ovalamakla temizlenmiş sayılır.Küçük abdest bozduktan sonra idrar yolunda kalabilecek idrar damla ve sızıntılarının             tamamen kesilmesi için bir süre bekleme, bundan sonra vücuttaki idrar sızıntılarını temizleme işlemine fıkıh dilinde "istibrâ" denilir. Özellikle erkekler açısından istibrâ daha önemlidir. Şayet özür hali söz konusu değilse vücuttan idrar sızıntısı olduğu sürece abdest geçerli olmaz. Bunun için de idrarın vücuttan iyice çıkmasını beklemek, bu amaçla biraz hareket etmek, yürümek veya öksürmek gerekebilir. İdrar sonrası abdest alınmayacak olsa bile, temizlik iyi yapılmadığında geriye kalan idrar sızıntısı elbiseye bulaşacağından bu temizliğe dikkat edilmesi her zaman önemini korumaktadır. Bunun için Hz. Peygamber idrardan sakınmayı emretmiş, kabir azabının çoğunun idrardan sakınmama sebebiyle olacağını haber vermiştir (Buhârî, "Vudû", 55; İbn Mâce, "Tahâret", 26). 

Ülkemizde hususi bir kanunla Özel Finans Kurumları kurulmasına imkân tanınmış ve bugüne kadar altı finans kurumu kurulmuştur: 1. Faysal Finans, 2. Al-Baraka Türk, 3. Kuveyt-Türk Evkaf, 4. Anadolu Finans, 5. İhlas Finans 6. Asya Finans. Bu kurumların kuruluş gayesi ekonomik hayatlarını dinlerine göre yaşayan Müslümanlara, faize bulaşmadan paralarını koruma ve arttırma imkânı sağlamaktır. Bu kurumlar faizsiz banka esasına göre kurulmakta ve "peşin alıp veresi satma, satın alıp uzun vadeli kiraya verme, ortak ticaret, ortak yatırım" gibi yollara başvurarak kazanç sağlamaktadır.
Bu kurumlara para yatıran şahıslar, kâr ve zarara ortak olmayı kabul etmektedirler; ancak akıllıca ve ihtiyatlı hareket edildiği için bugüne kadar mezkûr kurumlar müşterilerini zarara sokmamış bazen bankaların verdiği faizden fazla helâl kâr dağıtmışlardır.HAYRETTİN KARAMAN

Dini bayramlarda çalışmak günah değildir. Dini bayramlarda çalışıp çalışmamakla ilgili dini bir hüküm yoktur, zaruret halinde çalışılabilir

"Mü'min kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, namuslarını da korusunlar. Ziynetlerini ise, görünmesi zarurî olan kısımlar müstesna, açığa vurmasınlar. Başörtülerini de yakalarının üzerini kapatacak şekilde iyice örtsünler. Kocalarından, babalarından, kocalarının babalarından, oğullarından, kocalarının oğullarından, kardeşlerinden, kardeşlerinin oğullarından, kız kardeşlerinin oğullarından, mü'min kadınlardan, cariyelerinden, cinsî iktidarı olmayan hizmetçilerinden ve şehvet çağına gelmemiş çocuklardan başkasına ziynet yerlerini göstermesinler. Gizledikleri ziynetleri belli olsun diye ayaklarını yere vurmasınlar. Hepiniz Allah'a tevbe edin, ey mü’minler, tâ ki kurtuluşa eresiniz." (Nur Suresi 31.)
Yukarıdaki ayet-i kerimede de belirtildiği gibi eşinize babanız mahrem, kardeşleriniz ise namahremdir. Kadının yüzü, elleri ve ayakları dışındaki bütün vücudu kendine nikâh düşen namahrem erkeklere haramdır Ancak kendine nikâh düşmeyen kayınpeder gibi mahrem olan akrabaları yanında el, ayak, kol, saç ve benzeri ziynet yerlerini açmaları caizdir.

Kış mevsimi geldiğinde kar düşen yerlerde, hayattan ve canlılıktan eser kalmaz. Ağaçlar kupkuru kemik haline gelir, otlar çürür, hayatları biter. Fakat ilkbaharda ölen tabiat yeniden canlanmaya başlar. Ağaçlar altında pörsümüş ve solmuş otlar, çiçekler ve toprağın altındaki tohumlar yeniden canlanır. Bütün mahlûkat ölüm uykusundan uyanır. Her baharda Cenâb-ı Hakk, milyonlarca mahlûkat çeşidini bunun gibi diriltir. İşte bu diriliş; o kadar canlı cereyan etmektedir ki, buna bakan herkes şu kanaate varır: “ Biz de öldükten sonra, aynen bunlar gibi, öbür âlemin baharında haşr olacağız.” Bu durumu Allah-u Teala Kur’an-ı Kerim de şöylece anlatmaktadır.“Allah’ın rahmetinin eserlerine bakın ki, nasıl yeri ölümünden sonra diriltiyor? Şüphe yok ki, O, ölüleri de diriltecektir O, her şeye kadirdir” (Rûm, 30/50

Hasta ve yaşlılar, tutamadıkları her bir oruç için bir yoksulu doyurabilecekleri gibi, bir fakir doyumluğu fidyeyi ramazanın başında veya sonunda, nakit para veya mal olarak da verebilirler. Bu fidyeyi sağlıklarında ödeyemezlerse, fidyenin ödenmesini vasiyet etmeleri gerekir. Tutulamayan oruçların fidyesi birçok yoksula verilebileceği gibi toplam tutar topluca bir yoksula da verilebilir. 2009 yılı bir günlük fitre miktarı 6,5 tl dir.

Ergenlik (bulûğ) yaşına ve belli bir aklî olgunluk düzeyine gelmiş her Müslümanın namaz kılması farz-ı ayındır. Kelime-i şehâdetten sonra İslâm'ın en önemli rüknü olan namaz, günde beş ayrı zaman diliminde olmak üzere kadın ve erkek her müslüman için bir görevdir Namazı terk etmek, kılmamak büyük günahtır. Peygamberimiz, kıyamet gününde hesabı sorulacak ilk amelin namaz olacağını bildirmiştir (Tirmizî, "Salât", 188). Namaz günün belli zaman dilimlerinde yerine getirilmesi gereken bir farzdır. Bu itibarla farz namazlar için vakit şarttır. Bir farz namazın vakti içinde kılınması edâ, vaktinin çıkmasından sonra kılınması da kazâ olarak adlandırılır. Bir namazın özürsüz olarak vaktinde kılınmaması ve ileriki bir vakitte kazâ edilmek üzere ertelenmesi doğru değildir ve günahtır. Bahsettiğiniz mazeret olarak değer kazanamayabilir. Okul içinde de namaz kılacak imkanınız mutlaka bulunmaktadır. Mazeretler nedeniyle vaktinde kılınamamış olan namazın daha sonra kılınması gerekir. Bu sebeple siz vaktinde kılamadığınız namazları en kısa zamanda kaza ederek, namazlarınızı kılmaya devam etmelisiniz.

Evliya; Allah dostları, Allah'ın sevgili kulları demektir.Mutasavvıflara göre velilerin diğer insanlar tarafından tanınması, son derece güçtür.. Her dönemde Allah dostları (Evliyalar) var olmuştur.  Allah, veliliğin belirti ve işaretlerini veli kullarının sırlarında meydana getirir ve Allah ile bu kimseden başkası bilemez. İnternette şu adresten istifade edebilirsiniz:http://www.siirlerlemenkibeler.com/KSiirmenkibe/11GuzelNasihatlar/201/1%20(243).htm

İslam dininde, kocanın, eşini üç kez boşama hakkı bulunmaktadır. Koca, her boşamada bu haklardan birini kaybeder. Üçüncü boşamadan sonra ise evlilik kesin olarak sona erer. Buna göre, bir kişi hanımına aynı anda 3 kere boş ol derse, onu bir ric'i talakla boşamış olur. Ric’i talakla boşanan eşler iddet süresi içinde pişmanlıklarını izhar ederek yeni bir nikâha gerek olmadan, iddet süresi bittikten sonra ise yeni bir nikâhla ve kalan iki talak yetkisi ile evliliklerini devam ettirirler.

Hayır.Traş bıçağı ile traş olmak günah değildir.

İslâm öncesi dönem Araplar tek yaratıcı olan Allah'a inanmakla birlikte O'na, araya vasıtalar koyarak ulaşabileceklerini düşünüyor, bunun için de çoğu insan sûretindeki çeşitli resim ve heykelleri (put) aracı-tanrı kabul ediyorlardı. Başlangıçta insanın estetik duygusunun, yaratıcı düşünce ve hayal gücünün eseri gibi gözüken bu sûret ve heykeller soyut tanrı kavramına ulaşmakta zorlanan kişiler için giderek basit görünüm ve yapısından çıkıp madde ötesi güçleri temsil etmeye, hatta insanın tapınma ihtiyacını karşılayacak ölçüde kutsallık taşımaya başlamıştır. İslâm bu beşerî yanılgının çok yoğun olduğu bir dönem ve toplulukta ortaya çıktığı ve Allah'tan başka hiçbir yaratıcının ve mutlak güç sahibinin olmadığı (tevhid) fikrini tebliğinin odak noktası yaptığı için, haliyle insanları tevhid akîdesinden uzaklaştıracak, şirke bulaştıracak her türlü tehlike karşısında da çok temkinli davranmış, titizlik göstermiştir. Hz. Peygamber'in sûret ve timsal konusunda gösterdiği hassasiyet de bu yüzdendir. Ancak, naslardaki tasvir ile ilgili yasaklayıcı ve tehditkâr ifadelerde İslâm tebliğinin ileri dönemlerine doğru azalma görüldüğü gibi, müslümanların bu ilkel yanılgıdan iyice uzaklaşması ve bu yönüyle şirke bulaşma tehlikesinin azalmasına paralel olarak İslâm âlimlerinin de resim ve sûretler konusunda daha müsamahakâr davranmaya başladıkları görülmektedir. Heykel konusunda daha katı davranılması da yine bu anlayışın sonucudur. Böyle olunca, burada yasaklanan şey, resim ve sûretin bizzat kendisi olmayıp, bunların kişileri şirke götürmesi, kutsallık ve tapınma aracı yapılması durumudur. Zaten dinde haram ve helâle konu olan şeyin eşya (a`yân) değil de fiiller (ef`âl) olduğu söylenirken de bu ifade edilmek istenir. O halde anılan endişe ve tehlikenin mevcudiyeti oranınca yasak oluş hükmünün varlığını koruyacağı, bunun bulunmayıp daha çok bir ihtiyacın, estetik duygunun ifadesi olduğu durumlarda ise bu tür faaliyetleri aslî hükmü olan "mubah" çerçevesinde değerlendirmenin uygun olacağı söylenebilir.

Peygamberler ve kutsal kitaplar olmasaydı da biz Allah'ı düşünebilirdik. Nitekim Kur'an-Kerîm'de anlatılan Hz. İbrahim kıssası peygamber ve kutsal kitap olmadan da temiz vicdan sahibi kişinin aklını kullanarak tüm âlemi yaratan yüce bir ilah inancına ulaşabileceğinin açık bir delilidir. (bkz. En'am Suresi 75-79)

Sonra da seni din işi konusunda açık bir yola koyduk. Sen ona uy, bilmeyenlerin heva ve heveslerine uyma. (Diyanet İşleri Başkanlığı Meali)Kureyş ileri gelenleri Hz. Peygamber’i devamlı olarak atalarının dinine dönmeye çağırıyor ve bunda ısrar ediyorlardı. Âyet-i kerime uyulacak dinin İslâm olduğunu ve başka isteklere kapılmamak gerektiğini hatırlatmaktadır. Son peygamber ve O’ndan gelecek olan bütün insanlara gönderilen İslam dini bütün diğer dinleri vahyeden Allah’tan gelmiştir. O’na yalnızca diğer insanlar değil, Peygamber de uymak zorundadır.

Müslüman olmayan bir devletin hâkimiyeti altındaki topraklar için kullanılan fıkıh terimi.

İslâm huku­kunda ise "İslâmîveya İslâm dışı bir yö­netimin hâkimiyeti altındaki ülke" anla­mında kullanılır. Bu­na göre bir ülkenin İslâm veya küfre nisbet bakımından niteliğinin tayin ve tesbitinde temel ölçü yönetim ve hâki­miyettir. Dârülharp, klasik İslâm huku­ku kaynaklarında "küfür yönetiminin hâ­kim olduğu ülke" "kâfir liderin emir ve idaresinin yürürlükte ol­duğu ülke" şeklinde tarif edilmiştir. Buna göre dârülharp, İslâm dışı devlet ve yönetimlerin hâki­miyet alanını, faaliyet ve hukuk düzen­lerinin uygulama sahasını ifade eder. Başka bir deyişle İslâm siyasî hâkimiye­tinin sınırları dışında kalan, yönetim ve hukuk düzeni İslâm esaslarına uyma­yan her ülke dârülharptir. İslâm hukuk­çuları devletin ülkesini tarif ve tesbit ederken dünyayı iki kısma ayırmışlar, devletin siyasî, iktisadî, idari ve hukukî düzeninin İslâm esaslarına dayandığı, yasama, yürütme ve yargı yetkilerinin İslâmî otoritenin elinde bulunduğu ül­kelere dârülislâm, İslâm düzeninin hâ­kim olmadığı ve bu yetkilerin müslüman otoritenin elinde bulunmadığı ülkelere de dârülharp adını vermişlerdir.

"Dârü'1-harp" terkibi her ne kadar İlk bakışta "kendisiyle dârülislâm arasında savaş halinin mevcut olduğu ülke" mâ­nasını ifade ediyorsa da İslâm hukuku kaynaklarında "dârülislâm dışındaki ül­keler" anlamında ve bugünkü "yabancı ülke" tabirinin karşılığı olarak kullanıl­mıştır. İslâm hukukçularının ülkeleri bu şekilde ikiye ayırmaları ve yabancı ülke­leri dârülharp şeklinde adlandırmaları konusunda bazı Batılı müelliflerin ileri sürdüğü[1][88], müslümanların gayri müslimlere karşı sürekli savaş hali içinde bulun­dukları ve dolayısıyla dârülislâmın diğer ülkelerle münasebetinin savaş esasına dayandığı, söz konusu ayırım ve adlan­dırmanın da bundan kaynaklandığı şeklindeki iddia gerçeği yansıtmamaktadır. İslâm hukukundaki hâkim telakkiye gö­re gayri müslim milletlerle savaşın meş­ruiyet sebebi onların müslümanlara sa­vaş açmalarıdır; yabancı ül­kelerin dârülharp şeklinde adlandırılma­sında da Ortaçağ boyunca milletlerara­sı münasebetlere hâkim olan tarihî ve siyasî şartlar etkili olmuştur. Zira İs­lâm hukukçularının müslüman devletle gayri müslim devletler arasındaki ilişki­lere dair görüşleri ne olursa olsun, tari­hî bir vakıa olarak müslümanlarla müs­lüman olmayanlar arasındaki münase­betler başlangıçtan beri umumiyetle sa­vaş halinde sürüp gelmiştir. Ortaçağ'ın hıristiyan devletlerinde­ki hâkim telakki, sadece müslümanlara karşı değil kendi dindaşlarına karşı da savaş halinin sürekliliği şeklindeydi.

İlk dârülislâmın Medine olması ve dârülislâm kavramının ancak hicret sonrası dönem­le ilgili bulunmasına karşılık dârülharp kavramı müslümanlara savaş izninin ve­rilmediği hicret öncesi için de kullanıl­mıştır. Bazı fıkıh âlimleri, çeşitli konular­la ilgili görüşlerine delil getirirken hic­retten önceki Mekke'ye atıfta buluna­rak oranın İslâm otoritesinin hâkim bu­lunmadığı dârülharp olduğunu açıkça be­lirtmişlerdir.

Dârülharp, halkının müslüman olması veya ülkenin müslümanlar tarafından fethinden sonra orada İslâm hükümle­rinin uygulanmasıyla dârülislâm haline gelir. Ancak bir ülke sa­dece fethedilmekle değil o ülkenin yurt edinilmesine karar verilip hukuk düze­ninin uygulanmasıyla dârülislâma dönü­şür. (Diyanet Vakfı ansiklopedisi, c.8, s.537)

Hz. Peygamber'in hayatına baktığımızda, giyim konusunda şu üç ölçüyü öne çıkardığı görülür:

• İsraftan sakınmak;
• Giyinmeyi, kibir, gurur, azamet ve gösteriş vesilesi yapmamak;

İçinde bulunduğu sosyal sınıfın imkân ve şartlarına uygun biçimde giyinmek.
Hz. Peygamber'in giydiği kıyafetlerden -tek istisna ile- hiçbirisi, İslam'la birlikte icat edilmiş olmayıp, onların hepsi de, o günün toplumunda öteden beri giyilegelen giyim-kuşam çeşitleri idi. Nitekim kamîs, izâr, ridâ, cübbe, kulle, nâleyn gibi isimlerle anılan bu kıyafet çeşitleri; İslam öncesinde hanifler, putperestler ve gayr-ı müslimlerce giyilebildiği gibi, İslam'dan sonra da Müslümanlarca giyilmeye devam edilmiş eşyalardır.
Ancak, Rasûlullah’ın kıyafette getirdiği tek istisnai yenilik, baş kıyafetinde kendini göstermektedir. Bu da "sarık"tır. Zira mübarek başlarına; burnus veya kalensüve adı verilen bir külah üzerine sarılmış sarık (‘imame) giyerlerdi. Üstlerine giyindikleri elbiseleri de ridâ, izâr ve kamîs şeklinde olurdu. Giyindikleri kıyafet –umumiyetle- iki parça olup; üst parçasına ridâ, alt parçasına da izâr denirdi. Kamîs ismi verilen önü kapalı entari gibi uzun gömlek giyinmeyi ise daha fazla tercih ederlerdi. Gerektiği zaman bunların üzerine; cübbe, aba, bürde gibi adlar verilen hırka nevinden bir kıyafet giydikleri de olurdu. Ayaklarına giydikleri ayakkabı çeşidi ise; nâleyn adı verilen sandal tipi pabuçla, huffeyn denen potin veya mest tipi ayakkabılardır.
Bu arada, Rasûlullah Efendimiz; giydikleri elbisede herhangi bir renk üzerinde ısrar etmemişlerdir. Öyle ki; beyaz, siyah, sarı, yeşil ve kırmızı renklerden yapılmış elbiseleri çeşitli zamanlarda giymişlerdir. Ancak kendileri iklim icabı, beyaz rengi tercih ettikleri gibi Müslümanların da beyaz giymesini tavsiye etmişlerdir. Bunun dışında, renk tercihini zevklere bırakmışlardır.
Hz. Peygamber, gerek cuma ve bayramlarda, gerek yerli ve yabancı heyetleri kabul ettikleri zamanlarda, resmî kıyafet diyebileceğimiz özel bir kıyafet de kullanmışlardır.
Prof. Dr. Ali Yardım (  http://www.sonpeygamber.info/tr/tr/semail-ve-hilye/hz.-peygamberin-semaili)

Peygamber Efendimiz hadis-i şeriflerinde “sakalı bırakın, bıyıkları kısaltın” buyurmaktadır. Bu ve benzeri hadislere göre sakal bırakmak sünnettir.   

İslam dinine göre kadının tesettürü el, ayak, yüz hariç bütün bedenin dar ve şeffaf olmayan bir giysiyle kapatılması şeklindedir. Buna göre ölçü hangi kıyafetten ziyade bu şartlara kıyafetin uyup uymamasıdır